|
บทบัญญัติที่ ๑๔ ดูกายสิทธิ์ในดวงแก้ว (เป็นปกิณณกะ) ให้เอาดวงแก้วที่ถืออยู่ในมือนั้น เข้าไปไว้ในสุดละเอียด (ศูนย์กลางกาย) หยุดนิ่งอยู่ในกลางดวงแก้ว ขยายให้ดวงแก้วนั้นโตขึ้น ก็จะเห็นกายที่อยู่ในดวงแก้วนั้นได้ถนัด เมื่อต้องการจะรู้ด้วยเรื่องอะไร ก็ถามได้จากกายที่อยู่ในนั้นดูได้ กายนี้เองที่เรียกว่า “กายสิทธิ์”
* * * * * * อธิบายการเดินวิชา บทนี้ไม่ยากเลย ท่านที่เป็นธรรมกายทำได้ทุกคน เพียงแต่เอาดวงแก้วที่เรามีนั้นเป็นนิมิต น้อมไปไว้ที่ศูนย์กลางกายของตัวเราเอง บริกรรมใจ หยุดในหยุด ๆๆ พอใจหยุด จึงขยายดวงแก้วให้ใหญ่ ดวงแก้วทุกดวงมีศูนย์กลาง คือ มีจุดใสเท่าปลายเข็ม พอเราส่งใจนิ่งที่จุดใสเท่าปลายเข็ม จุดใสเท่าปลายเข็มจะว่างออก ในว่างนั้น เราก็เห็นกายทันที กายของเขาเหมือนตัวละคร เป็นกายสวยงาม เครื่องทรงของกายไม่เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับบารมี เมื่อเราจะพูดกับเขา เราต้องส่งใจของเราไปที่ดวงธรรมของเขา นิ่งลงไปที่กลางดวงธรรม พอจุดใสเท่าปลายเข็มว่าง เราก็รวมเห็น จำ คิด รู้ ของเรา ซ้อนลงไปที่เห็น จำ คิด รู้ ของเขา ประคองใจให้หยุด แล้วก็คุยกับเขา ถามเรื่องราวต่าง ๆ ได้ เขาจะเล่าเรื่องของเราให้เราฟัง โดยที่เราไม่รู้ เขามีหน้าที่อย่างไร เขาดูแลเราอย่างไร อาหารการกินของเขาเป็นอย่างไร เราคอยฟังเขาเล่า กายสิทธิ์เป็นของสูง สำหรับผู้มีบารมีธรรมเท่านั้น คนที่ไม่มีบารมีธรรม จะไม่มีกายสิทธิ์ เป็นของคู่บารมีของผู้มีบารมีธรรม คนที่เป็นธรรมกายจะต้องมีกายสิทธิ์ทุกคน สูงจากกายสิทธิ์ ก็เป็นจักรพรรดิ จักรพรรดิมีหลายระดับ จักรพรรดิที่ได้มรรคผลนิพพานแล้ว ก็มีหน้าที่อยู่บนนิพพาน ส่วนจักรพรรดิที่บารมียังไม่แก่กล้า จำต้องลงมาอยู่ในมนุษยโลก เมื่อลงมาแล้ว ก็ต้องทำให้ที่อยู่ของพระองค์ใสทั้งหมด มาอยู่ในหิน หินนั้นก็ใสเป็นแก้ว มาอยู่ในก้อนหินหยก หินก้อนนั้นจะสวยขึ้น แต่ก่อนนี้ ข้าพเจ้าไม่มีความรู้ ได้แก่ รู้ตามที่หลวงพ่อท่านบอก ต่อเมื่อมีหน้าที่ทำวิชาปราบมาร จึงได้รู้ได้เห็นเรื่องนี้ หากกล่าวแล้วจะยาวความ เอาเป็นว่าเก็บไว้กล่าวในหนังสือเล่มอื่นก็แล้วกัน (คอยอ่านในปราบมาร ภาค ๓) ขอจบเรื่องดูกายสิทธิ์ไว้เพียงนี้ก่อน สารบัญ Powered by AkoComment 2.0! |
