|
สี่ ม. แก้เขลา
สี่ ม. คือ 4 ไม่ แก้เขลา คือ 1. ไม่ถูกศูนย์ผิดทาง คือ ไม่ถูกศูนย์กลางกาย 2. ไม่เข้ากลางออกนอก คือ จรดใจไม่ถูกจุดใส กลางดวงธรรม จุดใสเล็กเท่าปลายเข็มกลางดวงธรรม เรียกว่า “กลาง” ออกนอกหมายความว่า ออกนอกลู่นอกทางไป ถูกหลอกเรื่อยไป 3. ไม่หยุดไม่ถึงพระ คือ ทำใจหยุดไม่ได้ ทำใจนิ่งไม่ได้ จึงไม่ถึงธรรมกาย ไม่เห็นธรรมกาย ต่อเมื่อทำใจหยุดได้จึงถึงพระคือ ธรรมกาย 4. ไม่ลึกไม่ถึงน้ำ การเรียนค้นคว้าวิชชาธรรมกาย หลวงพ่อบอกเหมือนขุดบ่อล่อน้ำ ถ้าขุดไม่ลึกก็ไม่ถึงตาน้ำ เอาน้ำมาใช้ไม่ได้ ต้องขุดให้ลึก จึงจะถึงน้ำ ท่านพูดว่า “ขุดบ่อ ล่อธารา ขุดตื้น ๆ น้ำบ่มี ขุดถึงที่ น้ำจึงไหล” ถึงจะเอามรรคเอาผล ท่านบอกให้เรียนให้ลึกซึ้ง จะค้นคว้ากันเฉียด ๆ เฉี่ยว ๆ ไม่ได้ เราเห็นวิชชาแค่นั้น ทำไหได้ถึงปานนั้น ยังไม่พ้นวิชาปกครองของพระพุทธเจ้าภาคมาร จะเอามรรคเอาผลไม่ได้ ต้องไปให้สุดวิชชาปกครอง เช่น ก. เมื่อเข้ากลางได้ ให้ส่งใจเข้ากลาง กลางในกลางเรื่อยไป ไม่ถอยหลังกลับ ที่พูดว่า “กลางของกลาง ๆ ๆ ดับหยาบไปหาละเอียด ฯลฯ” เมื่อเข้ากลางไปหาวิชชาละเอียด ให้ถือว่าละเอียดนั้นเป็นหยาบ ให้เข้ากลางไปหาละเอียดในละเอียดยิ่งขึ้นไป ถึงละเอียดก็ให้เอาละเอียดนั้นเป็นหยาบต่อไปอีก และไปหาละเอียดยิ่งขึ้นต่อไปอีก ข. เมื่อเข้านิพพานอันเป็นนิพพานเบื้องต้น ท่านให้เข้าในนิพพาน นิพพานในนิพพาน ๆ ๆ ให้ละเอียดยิ่งขึ้นไป เมื่อถึงนิพพานที่ละเอียด ให้เอานิพพานละเอียดนั้นเป็นหยาบ แล้วก็ดับหยาบไปหาละเอียดยิ่งขึ้นไปอีก ไม่ถอยหลังกลับ ค. เมื่อถึงธรรมกาย ก็ให้เข้ากลางไปให้ถึงธรรมกายที่แก่กล้า ที่ละเอียดยิ่งขึ้นไปอีก ธรรมกายในธรรมกาย ดับหยาบไปหาละเอียดยิ่งขึ้นไปอีก ตามที่กล่าวนี้ เป็นตัวอย่างที่ว่า “ไม่ลึก ไม่ถึงน้ำ” ของหลวงพ่อ มีความหมายครอบจักรวาลอย่างนี้ ต้องไปให้ลึก จึงจะได้น้ำใช้ หมายความว่า ต้องเดินวิชชาให้ละเอียด เข้ากลาง และให้ละเอียดยิ่งขึ้นไป ถึงจะถึงมรรคถึงผล ตามตัวอย่างเช่น เรื่องเข้ากลาง เราทราบแล้วว่า “กลาง” คือ จุดขาวใสเท่าปลายเข็ม อยู่กลางดวงธรรมทุกดวง คำว่ากลางนี้เรียก “เอกายนมรรค” ก็เรียก “มัชฌิมาปฏิปทา” ก็เรียก แต่เราเรียกกันว่า “กลาง” ลักษณะของกลางเป็นเพียงจุดใสเท่านั้น เวลาเห็นจุดใสจะว่างเป็น “สุญญตา” เห็นในว่างนั้นว่ามีอะไรบ้าง จุดใสกลางดวงธรรมหรือกลางนี้มี ต้น กลาง ปลาย อ่อน แก่ หยาบ ละเอียด ว่ากันแค่นี้ก่อน ต้น กลาง ปลาย ยังมีละเอียดหนักเข้าไปอีกเท่าไร เราก็ทราบไม่ได้ มีหยาบเข้าไปเท่าไร ก็คำนวณไปไม่ถึง อ่อนและแก่ ยังมีอ่อนละเอียดเข้าไปอีกเท่าไร เราก็ยังคำนวณไม่ถูก และที่ว่าแก่นั้น ยังมีหยาบมีละเอียดและยังมีต้น มีกลาง มีปลายอีกไม่รู้เท่าไร หยาบและละเอียด ก็นัยเดียวกัน ส่วนตัวอย่างที่ว่าธรรมกายก็ดี นิพพานก็ดี ยังมีต้น กลาง ปลาย อ่อน แก่ หยาบ ละเอียด อีกไม่รู้เท่าไรเช่นเดียวกัน ที่หลวงพ่อพูดว่า “ขุดตื้น ๆ น้ำบ่มี ขุดถึงที่ น้ำจึงไหล” มีความหมาย ตามที่ว่านี้ สี่ ม. แก้เขลา คือ ไม่ถูกศูนย์ผิดทาง ไม่เข้ากลางออกนอก ไม่หยุดไม่ถึงพระ ไม่ลึกไม่ถึงน้ำ กลวิธีการหยุดการนิ่ง - เมื่อบริกรรมแล้ว เกิดสภาพใจหยุด ให้หยุดในหยุดต่อไป อย่าหยุดแล้วไม่ทำอะไร ถ้าหยุดลอย ๆ ได้แต่สบายใจอย่างเดียว จะไม่เข้าถึงวิชชา - ต้องหยุดในหยุดต่อไปอีก คือ จรดใจจี้ไม่ถอยหลังกลับ ขณะที่หยุดสภาพใจจะนิ่ง ให้หยุดในนิ่งและนิ่งในหยุด จี้เรื่อยไปอย่าเพิ่งพิจารณา ถ้ามัวพิจารณา มารเขาจะเอาเหตุว่างมาใส่ให้ทันที เราจะได้แต่สบายใจอย่างเดียว และถ้าท่านใช้ปัญญาพิจารณาอีก มารเขากันทันที นอกจากจะเอาเหตุว่างมาใส่แล้วยังเอาเหตุว่างต่าง ๆ มาทับทวีอีกคือ - เหตุ ว่าง - เหตุ สุด - เหตุ ไม่มี - เหตุ หมด - เหตุ ดับ - เหตุ ลับ - เหตุ หาย - เหตุ สูญ - เหตุ สิ้นเชื้อ - เหตุ ไม่เหลือเศษ - เหตุ หล่อเลี้ยง ฯลฯ
ไม่ให้เราเข้าถึงวิชชาตัวจริงได้ “เหตุ” แต่ละอย่าง เป็นว่างทั้งนั้น มีสุดหยาบ สุดละเอียด มีอ่อน แก่ ต้น กลาง ปลาย ฯลฯ นับไม่ถ้วน - อาจารย์บางท่านพอตกเหตุว่างบอกว่า สบายแล้ว ไม่ใช่ตัวกู ไม่ใช่ของกู ไม่ยึดบุญไม่ยึดบาป วิเศษแล้วนี่ เป็นเพียงโดนว่างเบื้องต้น ถ้าไปถึง “สุดละเอียดของว่าง” เข้า ไม่ทราบว่าท่านจะอุทานอย่างไร - ถ้าใครพบเหตุว่าง ให้นึกข้ามเหตุว่างเหล่านั้น และคำนวณให้เลยวิชาปกครองของภาคมาร แล้วบริกรรม “หยุดในหยุด” หยุดต่อไป ไม่ถอยหลังกลับ จึงจะเห็นวิชชาตัวจริงได้ - ท่านใดพบปัญหาในการฝึก โปรดหารือกับวิปัสสนาจารย์ตามที่ได้แจ้งไว้แล้ว - การฝึก ถ้าจะให้ได้ผลดี ควรรับการฝึกจากวิปัสสนาจารย์ เพราะการปฏิบัติตามลำพังให้ผลน้อย - ท่านใด มีความประสงค์จะฝึกให้เป็นธรรมกาย โปรดจัดรวมกันเป็นกลุ่มเช่น ภิกษุสามเณร อุบาสก อุบาสิกา นักเรียน นักศึกษา ข้าราชการ โปรดติดต่อกับวิปัสสนาจารย์ตามที่ได้แจ้งนามและที่อยู่ไว้แล้ว สารบัญ |
สื่อธรรมะ : 
