จะต้องเห็นอยู่ในท้องของตน ถ้าเห็นดวงธรรมนอกตัว เช่น เห็นที่ตา เห็นที่ศีรษะ เห็นที่หน้าท้อง เป็นการเห็นที่ผิด เพราะเป็นการเห็นนอก การเห็นนอกเป็นของหลอก เห็นในเป็นของจริง ของพระเดินใน ของมารเดินนอก ตรงกันข้ามอย่างนี้

     เมื่อเห็นดวงธรรมดวงที่หนึ่ง ก็ต้องเห็นดวงที่สองต่อไป วิธีเห็นดวงที่สอง จะต้องจี้ใจจี้กลางดวงธรรมดวงแรก ให้เห็น “กลาง” เสียก่อน “กลาง” นั้นเป็น “จุดใสเล็กเท่าปลายเข็ม” แล้วจุดใสเล็กเท่าปลายเข็มจะว่างเป็น “สุญญตา” ในว่างนั้นก็จะเห็นดวงที่สอง ลอยขึ้นมาให้เห็น ทำเช่นนี้เรื่อยไป จนกว่าจะครบ 6 ดวง กายหนึ่งมีดวงธรรม 6 ดวงธรรม

     จะต้องเห็นกายในท้องของตน ถ้าเห็นกายนอกตัวเป็นการเห็นที่ผิด กายอยู่ในดวงธรรมที่ 6 เมื่อจี้ใจลงกลางดวงธรรมที่ 6 ให้ถูก “กลาง” คือ จุดใสเท่าปลายเข็ม จุดใสเล็กว่างเป็นสุญญตา ก็จะเห็นกายในวางนั้น ให้เห็นกายในกายตามแนวนี้เรื่อยไป พอถึงกายใหม่ก็เพ่งดวงธรรมของกายใหม่ไปอีก 6 ดวงธรรม ถึงดวงธรรมที่ 6 จะเห็นกายใหม่อีก กายมนุษย์หันหน้าไปทางใด กายที่เห็นในท้องจะต้องหันหน้าไปทางนั้น

     กายมนุษย์กับกายฝัน รูปร่างหน้าตาเหมือนกัน กายทิพย์หยาบ กายทิพย์ละเอียด กายรูปพรหมหยาบ หายรูปพรหมละเอียด กายอรูปพรหมหยาบ กายอรูปพรหมละเอียด จำนวน 6 กายนี้ รูปร่างหน้าตาเหมือนกายมนุษย์ แต่มีชฎาและเครื่องทรงเหมือนตัวละคร มีรัศมีและความสวยงามต่างกัน หากเห็นกายดังกล่าว ไม่เหมือนตัวเรา ให้ทำใหม่จนกว่าจะเห็นกายมนุษย์ เหตุที่ไม่เหมือนเพราะมารจำแลง เราต้องทำกายใหม่ ให้หน้าเหมือนตัวเราให้จงได้

ธรรม 3 ฝ่ายในใจเรา

     เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก กว่าจะรู้ชัดก็ต่อเมื่อเป็นธรรมกายชั้นสูงแล้ว รู้ได้เห็นด้วยญาณของธรรมกายเท่านั้น อย่างอื่นรู้เห็นไม่ได้เลย

     ที่ใจของสัตว์โลกทั้งปวง มีธรรม 3 ฝ่ายปกครอง จึงทำให้ใจของเรา แปรปรวน บางครั้งก็ดี บางครั้งไม่ดี บางจังหวะเฉย ๆ เป็นกลาง ๆ คือ

     1. ภาคบุญ (ภาคพระ, ภาคกุศล, ภาคขาว)

     จังหวะใดใจเราแช่มชื่น อยากทำบุญ เจริญภาวนา เกิดความสว่างเห็นมรรคผล จังหวะนั้นภาคบุญส่งผลให้ ธรรมภาคบุญ เป็นธรรมกายสีขาว ดวงธรรมก็ขาวและใส มีรัศมีสว่างโชติ

     2. ภาคบาป (ภาคมาร, ภาคอกุศล, ภาคดำ)

     โอกาสใด ใจเราขุ่นมัว อยากก่อเวร พยาบาท มีโลภะ โทสะ โมหะ มีแต่ความมืดไม่เห็นธรรม โอกาสนั้นภาคบาปสงผลให้ ธรรมภาคบาปเป็นธรรมกายสีดำ ดวงธรรมก็ดำเป็นนิล

     3. ภาคกลาง (อัพยากตาธัมมา)

     เวลาใดใจเราเฉย ๆ บุญไม่อยากทำบาปก็ไม่สร้าง แปลว่า ธรรมภาคกลางส่งผล ธรรมภาคกลางหรือภาคอัพยากตาธัมมา ธรรมกายของเขาสีตะกั่วตัด ดวงธรรมก็สีอย่างนั้น บางทีก็ด่าง ๆ ดำ ๆ เอานิยายไม่ได้

     ธรรม 3 ฝ่าย เกี่ยวข้อกับตัวเรา เพราะเขาอยู่ใน “ใจ” ของเรา เราอยู่ใต้อำนาจปกครองของเขา

     ถ้าเราทำใจสงบระงับ ทำใจหยุด ทำใจนิ่ง เราก็อยู่ในปกครองของภาคพระ จะมีแต่ความสุข ความเจริญ เห็นธรรม เห็นมรรคผล สงบและมีสุคติเป็นทางไป

     แต่เป็นเคราะห์กรรมของเรา ใจไม่สงบ มีแต่โลภะ โทสะ โมหะ พยาบาท จองเวร เราก็อยู่ภายใต้ปกครองของมาร จะเกิดความเสื่อม แก่ เจ็บ ตาย พลัดพราก มือ บอด ไม่เห็นธรรม ไม่สว่าง มีทุคติเป็นทางไป

     ส่วนประเภทที่บุญไม่ทำ กรรมไม่สร้าง อยู่เฉย ๆ ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ประเภทนี้ก็ไปทุคติด้วย

     ธรรม 3 ฝ่าย เป็นข้าศึกต่อกัน ไม่ถูกกัน

     หน้าที่ของเราคือ ทำใจให้ใส ทำใจให้หยุด อยู่ฝ่ายสัมมาทิฏฐิไว้ อย่าทำใจอยู่ฝ่ายมิจฉาทิฏฐิ

งานของพระ – งานของมาร นั้นต่างกัน

     ภาคพระก็มีพระพุทธเจ้า ภาคมารก็มีพระพุทธเจ้า

     ต่างฝ่ายต่างมีพระพุทธเจ้า

     มีหน้าที่ปกครองสัตว์โลก ด้วยกันทั้งคู่

     มีหน้าที่ปกครอง ต่างกัน

          ใครถูกพระปกครอง ก็รอดตัว

          ใครถูกมารปกครอง ก็เคราะห์ร้าย

     งานของพระ

     มีหน้าที่ให้สัตว์โลกพ้นทุกข์ ให้พ้นจากเวียนว่ายตายเกิด ให้เป็นสุข ให้ร่มเย็น สงบระงับ สว่างเห็นธรรม ได้มรรคผล เห็นถูก จำถูก คิดถูก รู้ถูก ไปสุคติ

     งานของมาร

     มีหน้าที่ให้สัตว์โลกเป็นทุกข์ ให้เวียนว่ายตายเกิด เร่าร้อน ไม่สงบระงับ มืดบอด เจ็บ ตาย พลัดพราก ข้าวยากของแพง ฝนแล้ง เหี้ยนเตียน ภัยวิบัติ สงคราม ให้เรียนกัมมัฏฐานผิด จึงเห็นผิด จำผิด คิดผิด รู้ผิด พบดวงดำที่ใดให้ละลายทันที พบธรรมกายดำที่ใด ให้ละลายทันที เพราะเขาจะนำทุกข์มาให้

     เรารู้บทบาทของพระและมารเพื่ออะไร ก็เพื่อให้หันเหใจออกจากภาคมาร ให้พ้นจากการปกครองของเขา ด้วยการทำใจให้ใส ให้เป็นธรรมกายภาคขาว จะได้พ้นจากการปกครองของมาร

สารบัญ